پدرم روزت مبارک

سوم خرداد. نمی خواهم در مورد چیزهایی که در تلویزیون نشان می دهند چیزی بگویم. حتی دقیقا نمی دانم امروز چه نام داشت فکر کنم روز ایثار بود یا روز بسیج!

شاید این دلیل نبود ولی همیشه به دنبال این بهانه بودم که از پدرم بنویسم. مردی که مرد است.

در سال های جنگ. در دوران شجاعت ها, در دوران اشک ها و لبخند ها, پدرم مرد بود, پدرم جنگید برای وطنش جنگید, برای ناموسش جنگید. او جنگید چون می دانست که این کار درست است. جنگید چون می دانست زیر چکمه های عراقی ها جایی برای شادی فرزندانش نیست. او جنگید نه بخاطر اینکه امام خمینی گفته بود. نه بخاطر اینکه جمهوری در کشور ما اسلامی بود. او جنگید بخاطر مردمش. او شجاع بود.

پدرم کسی در این کشور اسم تورا نمی داند. ولی ایمان دارم که تو قهرمان این دوران هستی. پدرم می دانم که شب های زیادی مثل شیر مبارزه کرده  ای, برای افتخار, برای زندگی. می دانم بر شانه ی دوستانه شهیدت گریه کرده ای. می دانم غمگینی.

پدرم دردت را هنگامی که موج خمپاره تورا به آسمان پرت می کرد احساس می کنم. و دردت را احساس می کنم وقتی بی وفایی و قدر ندانی این ملت را می بینی. قدر ندانی فرزندانت را می بینی. پدرم تو فرشته ای هستی که با که آسمان آمدی.

وقتی که می گفتی : “من ترسی از شهادت نداشتم نمی دانم چرا گلوله ها به من نمی خوردند” شاید برای شوخی باشد و شاید دلیل را بیان نکنی. ولی من می دانم فرشته ی من, گلوله برای نزدیک شدن به تو شرم داشت.

پدرم گریه می کنم وقتی گریه می کنی و یاد دوستانی را زنده می کنی که در خون خود رنگین شده اند. گریه می کنی و من می دانم که در قلب شکسته ی تو چه خبر است. آرزو می کنم که لیاقت فرزندی تو را داشتم, ولی افسوس.

پدرم زندگی برایم بی معنی می شود وقتی می گویی: که ای کاش شهید می شدم ولی خدا نخواست. پدرم تو از ما نیستی تو از آسمانی. آرزو می کنم که آن فرزندی باشم که تو دوست داری.

پدرم هر روز, روز توست. تو همه ی دوران منی. تو بهترین منی. تو قهرمان منی. پدرم دوستت دارم.