همه آنچه که از دست دادیم!

یادمه وقتی که بچه بودم عادت داشتم توی حیاط خونمون همیشه بازی می کردم مخصوصا ظهرهای تابستون. همیشه صبح زود بیدار می شدم و صبحونه می خوردم و یه روز خوب رو شروع می کردم.

چیزهای آشنای زیادی از اون دوران هستند ولی یه چیز رو همیشه دوست داشتم. صبح ها همیشه توی حیاط خونمون صدای کلی پرنده میومد و تو آسمون کلی پرستو در حال پرواز بودند و گنجیشک ها جیک جیک می کردن و یاکریم ها هو هو! چقدر زیبا بود. وقتی که توی حیاط می خوابیدم و صبح بیدار می شدم اولین چیزی که نظرم رو جلب می کرد پرواز دسته های پرستو توی آسمون بود. یادش بخیر چه زود بزرگ شدم!

امروز صبح زود بیدار شدم. بعد از سالها یدفه رفتم توی اون حال هوای قدیمی, ولی دلم گرفت, چیزی نبود که بخاطرش خوشحال بشم. دیگه پرستویی توی آسمون نبود که پرواز کنه. صدای هیچ گنجشک یا یاکریمی نمیومد! هوا دیگه بوی خوب نمیداد.

واقعا ما چه چیزایی رو داریم از دست می دیم؟ خودمون؟ دلمون یا شایدیامون؟ همه چیزمون؟!