من اسب هستم!

یادش بخیر بچه بودم!

اون موقه مثل همه ی بچه ها با مادر میرفتم بیرون. برای خرید و هر کاری که همه می کنند! مادرم مثل همه ی مادرها نگران من بود که ازش جدا نشم یا مشکلی برام پیش نیاد. دوست داشت که من ادب رو ازش یاد بگیرم. برام حرف میزد و منم دوست داشتم که گوش بدم.

مادر می گفت که کره ی خر وقتی که با مادرش راه میره همیشه جلوی اون راه میره, ولی کره ی اسب همیشه پشت سر مادرش راه میره

داستان احترام بود. من همیشه حواسم بود و پشت سر مادرم راه میرفتم. الانم بعد از گذشت سال ها حالا که مادرم دیسک کمر داره و پا درد امانش رو بریده, مثل یه لاکپشت راه میره, به عقب موندنم در این مسابقه افتحار می کنم. من بزرگ شدم ولی هنوزم می دونم که کره اسب بهترینه! وای چه شیرین بود بچگی.

پی نوشت: این نوشته از بامدادی منو یاده این خاطره انداخت.