یادمه وقتی که بچه بودم عادت داشتم توی حیاط خونمون همیشه بازی می کردم مخصوصا ظهرهای تابستون. همیشه صبح زود بیدار می شدم و صبحونه می خوردم و یه روز خوب رو شروع می کردم.

چیزهای آشنای زیادی از اون دوران هستند ولی یه چیز رو همیشه دوست داشتم. صبح ها همیشه توی حیاط خونمون صدای کلی پرنده میومد و تو آسمون کلی پرستو در حال پرواز بودند و گنجیشک ها جیک جیک می کردن و یاکریم ها هو هو! چقدر زیبا بود. وقتی که توی حیاط می خوابیدم و صبح بیدار می شدم اولین چیزی که نظرم رو جلب می کرد پرواز دسته های پرستو توی آسمون بود. یادش بخیر چه زود بزرگ شدم!

امروز صبح زود بیدار شدم. بعد از سالها یدفه رفتم توی اون حال هوای قدیمی, ولی دلم گرفت, چیزی نبود که بخاطرش خوشحال بشم. دیگه پرستویی توی آسمون نبود که پرواز کنه. صدای هیچ گنجشک یا یاکریمی نمیومد! هوا دیگه بوی خوب نمیداد.

واقعا ما چه چیزایی رو داریم از دست می دیم؟ خودمون؟ دلمون یا شایدیامون؟ همه چیزمون؟!

باید اعتراف کنم, من هم گاهی به آسمان نگاه کردم.

نه به تمامی شب,

به ستارگانی که بیشتر شبیه بودند, به چشمان تو.

.

دیالگ پایانی فیلم “گاهی به آسمان نگاه کن”

خوب که می اندیشم میبینم که خداوند فقط بخاطر یک کلمه تمام این جهان و ما انسان ها را آفرید!

“چرا”

آفرید که بپرسیم: چرا؟ و اگر جواب درست را یافتیم رستگار شده ایم.

.

چند وقتی میشه که با خودم و این وبلاگ سر جنگ دارم. نمی تونم برای “چرا”ها جوابی پیدا کنم. دوست دارم که با وبلاگم برای خودم و مشتری های این وبلاگ مفید باشم. ولی هنوز هم تصمیم گرفتن برای سخته نمی دونم که چطوری می تونم بهترین کمک رو بکنم. دوست دارم سوال هایی رو مطرح کنم تا ذهن خودم و دیگران رو مشغول چیزهای مهم تری در این دنیا بکنم, مثل زندگی, عشق, آزادی, محبت, آرامش, تولد, دوستی, هم زیستی, انسانیت, شادی, برادری, برابری, عدالت, دل, گل, بلبل و….

آخرین باری که به رنگین کمان نگاه کردم کی بود؟

آخرین باری که به طلوع آفتاب نگاه کردم کی بود؟

آخرین باری که از بوی نم خیس بعد از باران خوشحال شدم کی بود؟

.

. .

آخرین باری که به عزیزی از ته دل گفتم دوستت دارم کی بود؟

در یک کلام عاشق این آهنگ زیبا و با مفهوم شدم, چقدر شیرین توصیف میکنه و چه لطیف می خونه.

Israel Kamakawiwo’ole (Iz) - somewhere Over The Rainbow

دانلود / Download

Ooo ooo ooo
Ooo ooo ooo

Somewhere, over the rainbow, way up high,
And the dreams that you dreamed of,
Once in a lullaby.

Oh, somewhere over the rainbow,
blue birds fly, And the dreams that you dreamed of,
Dreams really do come true.

Someday, I’ll wish upon a star,
Wake up where the clouds are far behind me.
Where trouble melts like lemon drops,
High above the chimney top,
That’s where you’ll find me.

Oh, somewhere, over the rainbow, bluebirds fly,
And the dreams that you dare to.
Oh why, oh why can’t I?

Well, I see trees of green and red roses too,
I’ll watch them bloom for me and you.
And I think to myself: What a wonderful world!

Well, I see skies of blue and I see clouds of white,
And the brightness of day.
I like the dark and I think to myself:
What a wonderful world!

The colors of the rainbow, so pretty in the sky,
Are also on the faces of people passing by.
I see friends shaking hands, saying, ‘How do you do?’
They’re really saying, ‘ I…I love you!’

I hear babies cry, and I watch them grow,
They’ll learn much more than we’ll know.
And I think to myself: What a wonderful world!

Someday, I’ll wish upon a star,
Wake up where the clouds are far behind me.
Where trouble melts like lemon drops,
High above the chimney top,
That’s where you’ll find me.

Oh, somewhere, over the rainbow, way up high.
And the dreams that you dare to,
Oh why, oh why can’t I?

Ooooo oooooo oooooo
Ooooo oooooo oooooo
Ooo ah, ah, ah… eh ah ah, eh ah ah ah ah…

به خدا قسم!

خدا آن چیزی نبود که آن مرد پارچه به سر داخل تلویزیون می گفت!

آن چیزی که مرد ریشو که تند تند نماز می خواند می گفت خدا نبود.

خدا میان برگ های همان کتاب خاک خورده ی پدر بود که روی تاغچه کنار آیینه گذاشته بود. همان که آن وقتی یکبار خواندم گریه کردم.

.

پی نوشت: چند وقتی نبودم از تمامی دوستانی که توی این مدت نظر دادند و به وبلاگم سر زدن خیلی ممنونم. من برگشتم

پرسید: عاشق چه ی او شدی؟

او که نه چشم دارد و نه کمان ابرویی, این ندارد و آن ندارد.

گفتم :

من عاشق همه ی نداشتهایش شدم!

دختر ها مثل سراب هستند.

از دور وقتی اونارو می بینی فکر می کنی که درست همون چیزی هستند که میخای.

ولی هرچقدر بهشون بیشتر نزدیک می شی اون تصویر کم کم ناپدید میشه!

امروز کتاب “چه کسی پنیر مرا جابجا کرد” رو خوندم و خیلی لذت بردم. درست به همون خوبی بود که دیگران می گفتند. در مورد چگونگی هماهنگی با تغییرات زندگی. اینکه ترس های ما در برابر تغییرات چه موانع بزرگی در زندگی ما هستند. دست بر قضا در مطلب قبلی از ترس نوشته بودم.

همه ی ما در زندگیمون ترس رو تجربه کردیم و وقتی کاری رو میخایم انجام بدیم, تغییری رو در زندگیمون انجام بدیم, ترس ها نمایان خواهند شد! ترس از آینده و چیزهایی که پیش خواهند آمد. ترس از چیزهایی که احتمال دارند برای ما پیش بیاند. و ما بخاطر همین ترس ها هنوز ساکن و بیهوده هستیم. توی کتاب یک سوال بود, خیلی کوتاه و ساده ولی بسیار پر معنی که من رو خیلی به فکر فرو برد. کارهای زیادی هست که انجام ندادم و از انجام دادنشون ترسیدم. و حالا سوال اینه:

اگر نمی ترسیدید چه می کردید؟

مرتبط: بیست سال دیگر شما

وقتی از پلیس می ترسم.

وقتی که با بچه ها میریم قهوخونه تا قایمکی یه قلیونی بکشن از پلیس می ترسم.

وقتی از حموم میام بیرون و لباس های خوبم رو می پوشم و میخام برم بیرون از پلیس می ترسم.

وقتی پشت فرمون در حال رانندگی هستم از پلیس می ترسم.

*وقتی با بچه ها میریم کافی شاپ از پلیس  می ترسم.

وقتی میریم عروسی از پلیس می ترسم.

وقتی برای ورزش میرم توی پارک از پلیس می ترسم.

وقتی اطمینان پیدا می کنم که مجرم نیستم از پلیس می ترسم.

وقتی به آزادی فکر می کنم از پلیس می ترسم.

.

* جدیدا چند تا ماشین دره کافی شاپ و کافه و … وامیستن و مامورها میریزن تو و هرچی دختر و پسره دستگیر می کنند!